ഇന്ദ്രിയവൈരാഗ്യം

1    നാദം കടന്നു നടുവേ വിലസുന്ന നിന്മെയ്
    ചേതസ്സിലായ് വരിക ജന്മമറുന്നതിന്നായ്
    ബോധം കളഞ്ഞു പുറമേ ചുഴലും വെവിക്കൊ-
    രാതങ്കമില്ല, 'ടിയനുണ്ടി' തു തീര്‍ക്ക ശംഭോ!

2    കാണുന്ന കണ്ണിനൊരു  ദണ്ഡവുമില്ല കണ്ടെന്‍-
    പ്രാണന്‍ വെടിഞ്ഞിടുകിലെന്തിനു പിന്നെയെല്ലാം
    കാണും നിറം തരമിതൊക്കെയഴിഞ്ഞെഴും നിന്‍-
    ചേണുറ്റ ചെങ്കഴലു തന്നു ജയിക്ക ശംഭോ!

3    ത്വക്കിനു ദു:ഖമൊരു നേരവുമില്ലതോര്‍ക്കില്‍
    ദു:ഖം നമുക്കു തുടരുന്നു ദുരന്തമയ്യോ!
    വെക്കം തണുപ്പു വെയിലോടു വിളങ്ങിടും നിന്‍-
    പോക്കല്‍പ്പൊലിഞ്ഞിടുവതിന്നരുളീടു ശംഭോ!

4    തണ്ണീരുമന്നവുമറിഞ്ഞു തരുന്ന നിന്‍മെയ്
    വെണ്ണീറണിഞ്ഞു വിലസുന്നതിനെന്തു ബന്ധം?
    മണ്ണിനു തൊട്ടു മതിയന്തമിരുന്നു മിന്നും
    കണ്ണിനു കഷടമിതു നിന്റെ വിഭൂതി ശംഭോ!

5    നാവിന്നെഴുന്ന നരകക്കടലില്‍ക്കിടന്നു
    ജീവന്‍ തളര്‍ന്നു ശിവമേ! കര ചേര്‍ത്തിടേണം
    ഗോവിന്ദനും നയനപങ്കജമിട്ടു കുപ്പി
    മേവുന്നു, നിന്‍ മഹിമയാരറിയുന്നു ശംഭോ!

6    നീരും നിരന്ന നിലവും കനലോടു കാറ്റും
    ചേരും ചിദംബരമതിങ്കലിരുന്നിടും നീ
    പാരില്‍ കിടന്നലയുമെന്‍ പരിതാപമെല്ലാ-
    മാരിങ്ങു നിന്നൊടറിയപ്പതിനുണ്ടു ശംഭോ!

7    നാവിന്നു നിന്റെ തിരുനാമമെടുത്തുരച്ചു
    മേവുന്നതിന്നെളുതിലൊന്നരുളീടണേ നീ
    ജീവന്‍ വിടുമ്പൊഴതില്‍ നിന്നു തെളിഞ്ഞിടും പിന്‍
    നാവിന്നു ഭൂഷണമിതെന്നി നമുക്കു വേണ്ടാ.

8    കയ്യൊന്നു ചെയ്യുമതുപോലെ നടന്നിടും കാ-
    ലയ്യോ! മലത്തൊടു ജലം വെളിയില്‍ പതിക്കും
    പൊയ്യേ പുണര്‍ന്നിടുമതിങ്ങനെ നിന്നു യുദ്ധം
    ചെയ്യുമ്പൊഴെങ്ങനെ ശിവാ തിരുമെയ് നിനപ്പൂ?

9    ചിന്തിച്ചിടുന്നു ശിവമേ ചെറുപൈതലാമെന്‍
    ചിന്തയ്ക്കു ചേതമിതുകൊണ്ഠൊരുതെല്ലുമില്ലേ
    സന്ധിച്ചിടുന്ന ഭഗവാനൊടു തന്നെ ചൊല്ലാ-
    തെന്തിങ്ങു നിന്നുഴറിയാലൊരു സാദ്ധ്യമയ്യോ!

10    അയ്യോ! കിടന്നലയുമിപ്പുലയര്‍ക്കു നീയെന്‍-
    മെയ്യോ കൊടുത്തു വിലയായ് വിലസുന്നുമേലില്‍
    കയ്യൊന്നു തന്നു കരയേറ്റണമെന്നെയിന്നീ-
    പ്പൊയ്യിങ്കല്‍ നിന്നു പുതുമേനി പുണര്‍ന്നിടാനായ്.